Historia Szkoły

     

Historia naszej Szkoły rozpoczyna się wraz z odzyskaniem przez Polskę niepodległości: przybywszy do Warszawy pod koniec 1918 roku Siostry Nazaretanki w ciągu kilku miesięcy zorganizowały żeńskie gimnazjum. Początkowo prowadziły zajęcia w wynajętym budynku, by w 1926 roku przenieść się do własnego, trzyskrzydłowego gmachu przy ulicy Czerniakowskiej.


Uczennice warszawskiego Nazaretu wywodziły się najczęściej z rodzin przemysłowców i ziemian oraz inteligencji; sporą grupę stanowiły córki oficerów WP. Były jednak i uczennice ze środowisk rzemieślniczych czy robotniczych. Jedna trzecia dziewcząt mieszkała w pensjonacie (internacie).


Szkoła przez cały okres wolnej Polski cieszyła się uznaniem społecznym i zaufaniem władz szkolnych, co znajdowało swój wyraz w nadaniu jej praw publicznych kategorii A (pełnych).

 

 

W czasach okupacji niemieckiej, w latach 1940-1944 siostry prowadziły oficjalnie krawiecką szkołę zawodową, jednocześnie konspirując funkcjonowanie gimnazjum i liceum. Podczas Powstania Warszawskiego gmach Nazaretu stał się terenem ciężkich walk toczonych z siłami niemieckimi przez żołnierzy pułku Baszta. Od tamtej pory często nazywany był twierdzą przy Czerniakowskiej, co tuż po zakończeniu wojny wzmacniał fakt, iż jako jeden z niewielu budynków w okolicy ocalał z wojennej pożogi.

 

Po wojnie nazaretańskie liceum wznowiło działalność, egzystując w niezwykle trudnych warunkach politycznych. Było jedną z dwunastu szkół katolickich w Polsce, których władze PRL nie zlikwidowały, nękając równocześnie szeregiem szykan: zabraniem znacznej części budynku, przeprowadzaniem częstych wizytacji, obciążeniem coroczną procedurą ubiegania się o przyznanie praw, narzuceniem limitu miejsc itp. Na tle ówczesnych szkół państwowych Nazaret sprawiał wrażenie rezerwatu przedwojennej Polski, co dla pewnych środowisk było rodzajem najwyższej rekomendacji. Równocześnie w szerokim odbiorze społecznym, na skutek świadomego niszczenia tradycji, żeńska szkoła zakonna wydawała się nie tyle wroga ideowo, co anachroniczna i dziwaczna. Atmosfera wokół tego typu placówek zaczęła się zmieniać dopiero w latach osiemdziesiątych. Po wprowadzeniu stanu wojennego, działacze opozycji szukali tu schronienia dla swoich córek. Wychowanki Nazaretu rosły w poczuciu dumy i więzi z Kościołem. Pomagały w tym rekolekcje, pielgrzymki i wycieczki, a także rosnąca akceptacja społeczna.


Zwrot Siostrom wszystkich pomieszczeń budynku, który nastąpił latem 1989 roku, pozwolił rozwinąć Szkołę do rozmiarów sprzed wojny. Należało jednak przeprowadzić gruntowny remont, co wymagało czasu i środków. Równocześnie w roku szkolnym 1989/1990 naukę rozpoczęła rekordowa w dziejach warszawskiego Nazaretu liczba uczennic – sto sześćdziesiąt pierwszoklasistek. W dobie transformacji i wolnego rynku, Szkoła na nowo musiała określić swój stosunek wobec oczekiwań kandydatek i ich rodziców. Tym, w co chciała wyposażyć swoje uczennice, było: wychowanie w wierze, szacunek dla autorytetów, rzetelność wiedzy i wrażliwość społeczna.

 

Obecną strukturę kształcenia w Nazarecie – szkole prywatnej, posiadającej prawa placówki publicznej – wyznaczyła kolejna reforma oświaty. Siostry nazaretanki, jako jedne z pierwszych w Warszawie, złożyły dokumentację wymaganą dla założenia gimnazjum - we wrześniu 1999 roku rozpoczął tu naukę pierwszy rocznik gimnazjalistek. W odpowiedzi na potrzeby współczesnej, często wędrującej po świecie rodziny, w 2005 roku, obok programu narodowego, wprowadzono w Szkole dwuletni program Matury Międzynarodowej (IB DP) z klasą wstępną (tzw. pre-IB), a rok później ofertę edukacyjną w gimnazjum poszerzono o klasę dwujęzyczną (z językiem angielskim).